Wat steeds moeilijker te rechtvaardigen is in de eindeloze rechtszaken rond FTX, is de flagrante discrepantie tussen een verouderd faillissementsstelsel, de extreme volatiliteit van de cryptomarkt en de perverse prikkels die deze discrepantie heeft gecreëerd. De Amerikaanse faillissementswetgeving werd decennia geleden opgesteld, nog voordat crypto bestond. Ze was ontworpen voor traditionele bedrijfsfaillissementen met relatief stabiele activa, niet voor gedecentraliseerde tokens die in een paar weken tijd miljarden kunnen winnen of verliezen. Toch worden diezelfde rigide regels nu toegepast op een van de meest buitengewone financiële ineenstortingen in de moderne geschiedenis, met een resultaat dat technisch gezien wettelijk is, maar in de praktijk diep verwrongen aanvoelt.
Er is nu meer dan 12,5 miljard dollar beschikbaar voor herverdeling en de herstructurering zal naar verwachting tussen de 119% en 143% van de klantvorderingen terugbetalen. Met andere woorden, schuldeisers worden niet alleen volledig gecompenseerd; ze worden terugbetaald en krijgen er zelfs nog meer bij. Maar dat is nu juist het probleem.
